Nöbetçi Eczaneler
Erzincan’da ismini herkesin bir cadde olarak bildiği Piyade Üsteğmen Nermi Tonbul, 1974 Kıbrıs Barış Harekâtı’nın en kritik anlarında vatanı için canını feda eden gizli bir kahraman. İşte bir mühimmat kamyonetiyle ölüme yürüyen Nermi Tonbul’un, ardında bıraktığı hüzün dolu şiiri ve ailesinin bitmeyen özlemi.
Bir şehri sokak sokak gezebilirsiniz, ama o sokaklara ismini veren kahramanların hikayesini bilmeden o şehirde eksik kalırsınız. Erzincan’da adı sıkça duyulan, ancak hayat hikayesi pek az kişi tarafından bilinen Şehit Üsteğmen Nermi Tonbul, sadece bir isimden ibaret değil; o, Kıbrıs’ın Beşparmak Dağları’nda yazılan bir destanın başrol oyuncusu.
GAZETECİLİKTEN KAHRAMANLIĞA UZANAN BİR ÖMÜR
6 Mart 1945’te Erzincan’ın Şabanağa Mahallesi’nde doğan Nermi Tonbul, aslında kariyerine İstanbul Üniversitesi’nde Gazetecilik okuyarak başlamıştı. Ancak vatan sevgisi ağır bastı ve bir yılın sonunda üniformayı giyerek Kara Harp Okulu’na geçti. 1968 yılında teğmen olarak başlayan askerlik serüveni, 1974 yılında Kıbrıs’ın tozlu yollarında şehadetle mühürlendi.
“BİR GECE ANSIZIN GELEBİLİRİM”
Nermi Tonbul’un kızı Ebru Hanım, babasını hiç hatırlamıyor. Elindeki tek şey, babasının çok yönlü kişiliğini kanıtlayan fotoğraflar ve anlatılan anılar. Ebru Hanım, o dönemle özdeşleşen ve Rumların moral bozmak için çaldığı şarkılara karşılık Türk askerinin marşı haline gelen “Bu kadar yürekten çağırma beni, bir gece ansızın gelebilirim” şarkısının, aslında o günlerin bir direniş sembolü olduğunu anlatıyor.
“Babam yaşasaydı bugün 77 yaşında, üç torun sahibi bir dede olacaktı. Biz onu hiç tanımadık ama elini hep omuzumuzda hissettik.”
ÇARESİZLİĞİN ORTASINDA BİR DESTAN: MÜHİMMAT TAŞIYAN KAMYONET
Emekli Genelkurmay İstihbarat Daire Başkanı İsmail Hakkı Pekin’in anlatımıyla, Nermi Tonbul’un şehadeti bir trajedi ve kahramanlık harmanı. Harekatın devamlılığı için mühimmat lazımdı. Üsteğmen Nermi Tonbul ve yanındaki silah arkadaşları, mühimmat dolu bir kamyonetle yola çıktılar. Ancak gece karanlığında yol karıştı ve araç Rum kontrolündeki bir köye girdi.
Kaçmak yerine çatışmayı seçen Tonbul ve arkadaşları, orada son mermilerine kadar savaşarak şehit düştüler. Naaşlarına ancak ikinci harekat sonrası ulaşılabildi.
ŞAİRİN VEDASI: “ADAM TOPRAĞA HASRET”
Nermi Tonbul sadece iyi bir asker değil, aynı zamanda ruhu olan bir şairdi. Ardında bıraktığı “Adam Toprağa” şiiri, sanki kendi sonunu ve vatan toprağına duyduğu derin aşkı anlatıyordu:
“…Dalga dalgaya hasret art arda Adam anaya, adam sevgiye Sevgiliye hasret Adam toprağa Adam toprağa hasret”
VEFA BORCU: ERZİNCAN KAHRAMANINI TANIYOR
Bugün Erzincan sokaklarında yürürken Nermi Tonbul ismini gördüğünüzde, sadece bir tabelaya değil; bir babanın hiç göremediği çocuklarına, bir eşin 24 yaşında göğüslediği hayat mücadelesine ve bir askerin vatanı için mühimmat dolu o kamyonetle ölüme gidişine bakıyorsunuz.